On il qabaq deməyim, elə iki il qabaq yuxu da görsəydim ki iki yüzə yaxın öyrənci kilas da oturub mənim bu keçinmə ingilisim ilə dediyim dərsə qulaq asırlar, yuxudan dik atılıb evə zəng açardım. Əlbət soruşursunuz məgər evdə yatmırsan? Niyə evdə yatıram. Amma qürbət də yuxudan dik atılanlar ev deyəndə analarının evlərin deyillər…

Amma nə eləmək olar? Adamın başına gələnlər də elə yuxularında görmədikləri olar…
Bu fikirlər beynimin bir tərəfində ola-ola, beynimin o birisi tərəfinin yardımı ilə dərsi qabağa aparırdım. “When will we have our midterms back?” öyrəncilərin biri soruşdu. Onun vaxtsız və yersiz sözü “Arxalığı satacehsən (satacaqsan)?” sözün yadıma saldı. Mir Möhsünə bir rəhmət göndərib dedim “Ummm…, Wednesday, Hopefully by Wednesday. Let’s cross fingers.” Sözü ki qabaqcadan ağzında çeynəyib eşiyə vermədin, başının bəlası olar.

İndi iki gündür ki şirin canımı bir yerə yığıb, quşbazlığı başdan atıb vərəqə islah eləyirəm. Sonunda da hamısını qurtardım. İndi elə sevinirəm ki elə bir da heç vaxt vərəqə islah eləməyəcəyəm! Elə bir ki heç final imtahan zad da yoxdur.

Səssiz bir gecə də, şaxda dərini təkcə yox sümüyü də donduranda otun qırağında biri-birimizə dayanıb ot və ot da yananlara baxırdıq. Mən təkcə ot a yox, ota baxanların birinə de çox gözüm satışırdı. Onun titrəməsi də məni üşüdürdü. Ayağa qaxdım, ona tərəf gedib kürəyimin üstündəki ayı dərisini onun üstünə saldım. Gözlərimə baxdı.

Bir gözəl köhül qazırdım. Gecəni də orda qalırdım. Axşam köhülün önündə ötürmüşdüm və günəşin lətif istisi ilə yumşaq sərini məni ən sevdiyim istilikdə saxlamışdılar. Bir neçə tanış uzaqlarda gedirdilər. Adların harayladım. Əllərin tərpətdilər.

Evimin önündə oturmuşdum. Əlimdəki çöp ilə arxın qırağındakı yumşaq torpaq da yazıb-pozurdum. O da mənim yazdıqlarıma baxırdı. Gahdan da mən yazanları əlindəki çöp ilə cızıqlayıb qaqqıldayaraq tez yerindən qalxıb qaçırdı. Mənim başım yenidən qarışan zaman, qayıdıb genə işin başlayırdı.

Pilə üstə ötürüb əlimdəki kitabı vərəqləyirdim. Mən kitabı o da məni vərəqləyirdi. Şəhərdə bu kitabdan iki adamda var idi, biri mən birdə ki mənə bu kitabı verən də. Məndə ki kitab əlimdə, onda ki kitabdan bizim xəbərimiz yox idi. Onun özündən də xəbərimiz yox idi. Yalnız bilirdik ki tutulub. Mən də gərək tez kitabı oxuyub dostuma verəm.

Özümü axşam basabasından qurtarıb, evə yetirdim. kompüteri yandırıb, bir neçə sayta göz dolandırıb, bir neçəsinə də öz görüşümü yazdım. Bir neçə nəfər də mənə görüşlərin yazmışdılar.

…

Düzdür ki bundan sora necə olduğunu mən bilmirəm, amma buna da inanıram ki bu nağıl burda sona çatmır. Hər bir yenilik, Hər bir deşilmə bizim biri-birimizlə əlaqə bağlamaqda, tez ya gec, bir yeni dönəm bizim yaşayışımızda olur. Hər yeni dönəmi hiss eləyib və anlamaq köhnə yolları getmək kimi bizə zor gələr. Yalnız yeni yaşayışa alışan dan sonra öncə dən işlətdiyimiz yollar bizə qərib görünərlər.