Dur qəfəs qapısın bir açax, Nəbi
Bu sınıx qanadla bir uçaq, Nəbi
Gecəli qoy aşaq bu dağdan-daşdan
Zindanı qazmışam, dur qaçaq Nəbi!

Vətəndən doymuşam, məni qınama,
Dur gedək, bu xalqı artıq sınama,
Dur görüm, bu agac bənzir anama,
Telindən qoy qırım bir saçax, Nəbi!

Haralı olmalı, bilə bilmədik,
Ləkəsin bu qanın silə bilmədik,
Bir də biz bu yerə gələ bilmədik,
Arazın suyundan bir dadax, Nebi!

Qazamat istidi, yata bilmisən,
Analar beşiyin sata bilmisən,
Öz ata yurdunu ata bilmisən
Qeyrətin qurbanı, ay qoçax, Nəbi !

On beş il gavurun zülmünə dözdün,
Hər nəqşə çəkdisə, nəqşəsin pozdun
Şimdi ki, obadan, eldən əl üzdün,
Qəm yükün çatmişam, dur köçax,Nəbi!

Dördbir dövrəmizi saldatlar aldı
Qalalar ucaldı, qaranlıq saldı,
Zindanın işiqsız, günəşsiz qaldı,
Hümmətin ucadır, dam alçax, Nəbi!

Bir kəsin qalmayıb yaru yoldaşdan,
Qalsada fayşadır, doymaz oynaşadan,
Gecəli aşmalı bu dağdan, daşdan,
Zindanı qazmışam, dur qaçax, Nəbi!

Dedin bəs vətən də sabiq vətəndir,
Gördün ki, dostun yox, hepsi düşməndir,
Vətəndən qalan bir quru kövşəndir,
Ondan da əl çəkib vaz keçax, Nəbi!

Çöllərdə çəkmişdim vətən zillətin,
Gərəkmiş ozündə çəkim qürbətin,
Qırardım vətənin ipin,ülfətin,
Cigərdən ayrılmır bir picax, Nəbi!

Ey gözəl pəri,
Getmə gəl bəri
Gəlməsən əgər
Ollam sər səri

Hər bağı gəzib dolandım
Görmədim səni, görmədim səni

Tək səni annam, a gülüm!
Öo tutub yannam, ay aman!

Aylı gecə, sərin külək, göy çəmən,
Dörd yanımız ətir saçan yasəmən.
Ancaq məni heyrətlərə qərq edən,
Nə çəməndir, nə çiçəkdir ñ
Sənsən, sən!

Çiçəklərin yarpağında şeh gəzir,
Tellərində külək gəzir, meh gəzir,
Qəlbimi gah qul eyləyən, gah əsir,
Nə o şehdir, nə o mehdir
Sənsən, sən!

Nəğmə deyir zümzüməli çay səsi,
Nəğmə deyir küləklərin nəfəsi,
Mənim sevgi taleyimin nəğməsi,
Nə o çaydır, nə küləkdir
Sənsən, sən!

Bir ümidlə dövr eləyir bu cahan,
Bir diləyə qovuşmağa atır can.
Mənim həyat yollarıma nur saçan,
Nə ümiddir, nə diləkdir,
Sənsən, sən!

Bir söz axır dodağıma dilimdən,
canan deyib, can bilirəm səni mən,
Gecə-gündüz bu sinəmdə döyünən,
Nə könüldür, nə ürəkdir
Sənsən, sən!

“Gül fəsli ola baxçada, bir sevgili canan,
Bir ney çalan olsun, mən olam, bir də qəzəlxan”*

Ney səslənə, bülbül də ola onla həm avaz
Saçlar tökülə surətə, könlüm ola viran

Hıcrın qəmin, bülbül oxuya, neylə bərabər
O gül yada salıb, səslənə, ney də neyistan

Bu vəlvələdən rəhmə qəlib, dinləyə yarım
Əsrari şəbi hicrimi o afəti dövran

Yaşar ürəyim də həvəsi, rəhmə gələ o
qalmış bugün aləmdə əgər bir dəli ceyran

* bu beyt Mir Mehdi dən di

Nə eşq olaydı, nə aşıq,
nə nazlı afət olaydı!
Nə xəalq olaydı, nə xaliq,
nə eşqi-həsrət olaydı!
Nə dərd olaydı, nə dərman,
nə sur olaydı, nə matəm!
Nə aşinayi-vüslət,
nə bari-firqət olaydı!

Könüldə nuri-məhəbbət,
gözümdə pərdeyi-zülmət!
Nə nur olaydı, nə zülmət,
nə böylə xilqət olaydı!
Tükəndi taqəti-səbrim,
ədalət et, ədalət!
Nə öncə öylə səadət,
nə böylə zillət olaydı!

Şah dağından əsən küləh saçlarını darasın,
Səni sevən Qudyalçayın sahilində arasın.
Dilin ana torpağının meyvəsindən şirindir,
Məhəbbətin ürəyimdə dəryalardan dərindir.
Nəqarat
Həyatımın çiçəyisən, qubalı qız, qubalı,
Göyçəklərin göyçəyisən, qubalı qız, qubalı.
Həyatımın çiçəyisən, qubalı qız, qubalı,
Vətənimin bəzəyisənç qubalı qız, qubalı.

Nəfəsindən duyuram mən çiçəklərin ətrini,
Bu dünyada mənim kimi bilən hanı qədrini?!
Şöhrətini ulduzlara, aya, günə yazmışam,
Surətini ürəyimin duvarından asmışam.

Nəqərat
Həyatımın çiçəyisən, qubalı qız, qubalı,
Göyçəklərin göyçəyisən, qubalı qız, qubalı.
Həyatımın çiçəyisən, qubalı qız, qubalı,
Vətənimin bəzəyisənç qubalı qız, qubalı.

Xəzan bilməz ömrümüzün bu mənalı çağında
Gül, həmişə bahar gülsün eşqimizin bağında.
Qoy səslənsin gecə-gündüz mənim ürək tellərim,
Ağ göyərçin əllərindən ayrılmasın əllərim.

Nəqərat
Həyatımın çiçəyisən, qubalı qız, qubalı,
Göyçəklərin göyçəyisən, qubalı qız, qubalı.
Həyatımın çiçəyisən, qubalı qız, qubalı,
Vətənimin bəzəyisənç qubalı qız, qubalı.

Zahida mən çəkərəm yara məlamət sənə nə?
Könlüm istir eyləyim kama məhəbbət sənə nə?

Sən əgər sahibi ecaz dəyirsən mənə nə?
Mən günəhkarəm əgər sahibi zillət sənə nə?

Mənə nə məscid-o mehrabidə keçir ovqatin?
Qalmışam meyxana küncündə sukunət sənə nə?

Gecə gündüz başını tapta yerə, dur, otur
Dəyirəm əhli təzahurli ibadət sənə nə?

Ağzını bağla yemə, içmə, oruc tut mənə nə
Mən əgər olmamışam əhli qənaət sənə nə?

Sən hər il kəbəyə get yüz dəfə ehram bağla
İftixarımdı mənim xalqıma xidmət sənə nə?

Min kələh vur açasan bəlkə beheştin qapısın
Sən olan yerdə yapışmaz mənə cənnət sənə nə?

Alti dang baği cinan huriyi qilman da sənin
Raziyam hər nə yazıb anıma qismət sənə nə?

Sən get öz fikrinə qal, məndə bilim öz əməlim;
Davər allah dur əgər ruzi qiyamət sənə nə?

Yalqız (Məcid Səbbaq)

“Besame Mucho” məşhur bir Meksikalı mahnıdır. Bu gözəl mahnını Consuelo Velázquez 1940 da yanı 16 yaşı olmamışdan qoşmuşdur. “Besame Mucho” yanı “Çox öp məni”.

Oxumağın sözləri ispan dilində:
(more…)

Gözlərimlə bir gün danışdım.
Ondan istədim gözəllikləri görsün.

Baharda açılan qönçələri,
payızda saralan yarpaqları görsün.

Ürək şadlandıran ürəkləri
gülər üz insanları görsün.

Gizlin süzülən gözləri
sevgiyə dəyər verənləri görsün.

Yaşamı yaşadanları
yaşamaq yaradan əlləri görsün.

Ağzı-gözü toxları
ac ağızları doğuranları görsün.

Özlərini tanıyanları
məni özümə tanıtdıranları görsün.

Ürəklərindən küsülü olmayan
barışıq yayan nəfəsləri görsün.

Your joy is your sorrow unmasked.
And the selfsame well from which your laughter rises was oftentimes filled with your tears.
And how else can it be?
The deeper that sorrow carves into your being, the more joy you can contain.
Is not the cup that holds your wine the very cup that was burned in the potter’s oven?
And is not the lute that soothes your spirit, the very wood that was hollowed with knives?
When you are joyous, look deep into your heart and you shall find it is only that which has given you sorrow that is giving you joy.
When you are sorrowful look again in your heart, and you shall see that in truth you are weeping for that which has been your delight.Some of you say, “Joy is greater than sorrow,” and others say, “Nay, sorrow is the greater.”
But I say unto you, they are inseparable.
Together they come, and when one sits, alone with you at your board, remember that the other is asleep upon your bed.

Verily you are suspended like scales between your sorrow and your joy.
Only when you are empty are you at standstill and balanced.
When the treasure-keeper lifts you to weigh his gold and his silver, needs must your joy or your sorrow rise or fall.

Kahlil Gibran